,

آشنایی با نژاد پمبروک ولش کورگی : سگ‌های ملکۀ انگلستان

سگ نژاد پمبروک ولش کورگی

سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی (Pembroke Welsh Corgi) در اصل برای مراقبت از گله‌های گاو و گوسفند و اسب پرورش داده می‌شدند، برای همین هم باهوش و در عین حال بسیار فعالند. راحت تربیت می‌شوند و برای یادگیری مشتاقند. آن‌ها رابطۀ خیلی خوبی با بچه‌ها و حیوانات خانگی دیگر دارند. از طرف دیگر زیبا هم هستند و رنگ و طرح موهایشان بسیار متنوع است.

نگاهی مختصر به نژاد پمبروک ولش کورگی

گروه نژادی: سگ گله.

قد: از 25.4 تا 30.48 سانتی‌متر، از زمین تا شانه.

وزن: تا 13 کیلوگرم.

طول عمر: 12 تا 14 سال.

سگ‌های ولش کورگی دو نوع هستند: پمبروک و کاردیگان (Cardigan). موسسۀ پرورش سگ انگلستان، تا سال 1934، این دو نوع سگ را یک نژاد معرفی می‌کرد، ولی بسیاری از پرورش‌دهنده‌ها بودند که این سگ‌ها دو نژاد مختلف هستند. پمبروک‌ها و کاردیگان‌ها ویژگی‌های مشترک زیادی دارند: شکل سر و بدن، سطح هوش، میزان توانایی‌شان در گله‌داری، ولی کاردیگان‌ها کمی بزرگ‌تر و سنگین‌ترند. برای بیشتر مردم، راحت‌ترین راه برای تشخیص کاردیگان‌ها از پمبروک‌ها نگاه کردن به دمشان است. دم پمبروک‌ها کوتاه و کاردیگان‌ها بلند است. برای اینکه یادتان بماند به اسمشان دقت کنید: broke به معنی کوتاه است که آخر اسم پمبروک‌هاست. پمبروک‌ ولش کورگی‌ها که به آن‌ها پمبروک، پم و PWC هم می‌گویند، طبق فهرست موسسۀ پرورش سگ امریکایی (AKC) و موسسۀ پرورش سگ انگلستان (UKC)، کوچکترین نژاد سگ‌های گله هستند. موهای آن‌ها ممکن است قرمز، سموری، حنایی یا ترکیبی از سه رنگ قرمز، سیاه و قهوه‌ای باشد. معمولا قسمت‌هایی از موهایشان بر روی پاها، سینه، بینی، گردن و شکمشان سفید است. علاوه بر این معمولا لکۀ باریک سفیدی روی سرشان دارند. شکل سرشان شبیه روباه است، با چشمانی بیضی و سیاه و گوش‌هایی راست و ایستاده. باشگاه امریکایی سگ‌های پمبروک ولش کورگی استانداردهایی که موسسۀ امریکایی پرورش سگ تعریف کرده است را رعایت می‌کند.

چند نکتۀ مهم دربارۀ نژاد پمبروک ولش کورگی

  • سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی پرسرو صدا هستند و به هر بهانه‌ای پارس می‌کنند.
  • پمبروک‌ها باهوشند، اما گاهی لجباز می‌شوند. بهتر است برای تربیت او از پارک سگ استفاده کنید.
  • پمبروک ولش کورگی‌ها غریزۀ گله‌داری بسیار قدرتمندی دارند. برای همین ممکن است وقتی با بچه‌ها بازی می‌کنند، پشت پای آن‌ها را گازگاز کنند.
  • سگ‌های کاردیگان غذا خوردن را خیلی دوست دارند. برای همین باید خیلی مراقب مقدار غذا خوردن آن‌ها باشید تا به چاقی مبتلا نشوند.
  • با اینکه سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی جثۀ کوچکی دارند، خیلی پرانرژی‌اند و به فعالیت و ورزش روزانه احتیاج دارند.
  • اگر می‌خواهید سگی داشته باشید که روح و جسمش سالم باشد، توله سگ خود را از توله‌کش‌ها نخرید. از پرورش‌دهنده‌ای بگیرید که مطمئن باشید مراقب سلامتی سگ‌های والد هست و اجازه نمی‌دهد سگ‌های بیمار یا ضعیف جفتگیری کنند.

تاریخچۀ نژاد پمبروک ولش کورگی

اصل و نسب سگ‌های پمبروک به شهرستان پمبروک‌شایر (Pembrokeshire)، یکی از شهرستان‌های ولز (Wales)، می‌رسد. در افسانه‌های ولزی آمده است که پمبروک‌ها از خانۀ پری‌ها به زمین آمدند. روزی دو تا بچه که بر چراندن گاوهایشان به مزرعه رفته بودند یک جفت توله پیدا کردند. بچه‌ها گمان کردند که آن‌ها روباهند، ولی بعد فهمیدند که با روباه فرق می‌کنند. آن‌ها را پارچه پیچیدند و با خودشان به خانه بردند. پدر و مادرشان با دیدن توله‌ها فهمیدند که سگ هستند و به بچه‌ها گفتند که آن‌ها هدیه‌اند از طرف پری‌هایی که در مزرعه زندگی می‌کنند. پری‌ها آن‌ها را به ارابه‌شان می‌بندند و حتی با آن‌ها به جنگ می‌روند. پدر و مادر برای اینکه حرفشان را ثابت کنند خطی را که پشت توله‌ها بود به بچه‌ها نشان دادند و گفتند که جای زینی است پری‌ها بر آن‌ها بسته بودند. بچه‌ها خوشحال شدند و توله‌ها را بزرگ کردند. وقتی که توله‌ها بزرگ شدند، به همراه و رفیق بی‌نظیری برای بچه‌ها تبدیل شدند و به آن‌ها در نگهداری از گاوها کمک می‌کردند.

کسانی که به افسانه‌ها اعتقاد ندارد، این داستان به صورت تاریخی تحلیل می‌کنند. بنا بر روایت تاریخی معتقدند که پمبروک‌ها از نسل سگ‌های  ولهوند‌ (Vallhund) هستند. ولهوندها سگ‌های گلۀ سوئدی بودند که وایکینگ‌ها، در قرن نهم و دهم میلادی، آن‌ها به ولز بردند. عدۀ دیگری بر گمانند که پمبروک‌ها از نسل سگ‌هایی هستند که نساج‌های فلاندری، در قرن دوازدهم میلادی، با خودشان به ولز بردند. به هر حال همۀ این نظریه‌ها نشان می‌دهد که تاریخچۀ این نژاد مبهم است.

کشاورزان در قدیم سگ داشتند و آن‌ها را به بهترین شکل برای انجام کارهایی که می‌خواستند پرورش می‌دادند و تربیت می‌کردند، ولی دانش و اطلاعات خوبی راجع به جفتگیری آن‌ها نداشتند. در دهۀ سوم قرن نوزدهم میلادی، موسسۀ پرورش سگ انگلستان کورگی‌ها را به عنوان یک نژاد خالص شناخت. در سال 1925 میلادی، برای اولین بار، با نام کورگی‌های ولزی (Welsh Corgi)، در نمایش سگ‌ها معرفی شدند. در آن زمان کاردیگان‌ها و پمبروک‌ها یک نژاد شناخته می‌شدند. تا اینکه در سال 1934 میلادی موسسۀ پرورش سگ انگلستان این دو نوع سگ را به عنوان دو نژاد مختلف شناخت و معرفی کرد. در همان سال، موسسۀ پرورش سگ امریکا هم این قضیه را پذیرفت. پمبروک‌ها برای اولین بار، در سال 1936، در امریکا به نمایش گذاشته شدند و کم‌کم محبوب شدند تا اینکه امروزه جزو پنجاه نژاد محبوب سگ‌های خانگی هستند.

پمبروک‌ها نژاد محبوب الیزابت دوم (Queen Elizabeth II)، ملکۀ انگلستان، هستند. او اولین نژاد پمبروک ولش کورگی خود را، در سال 1933، از پدرش، جورج ششم (King George VI)، هدیه گرفت. این توله که رُزاول (Rzavel Golden Eagle) نام داشت، همبازی الیزابت و خواهرش، مارگارت (Margaret)، شد. ملکه الیزابت از آن زمان عاشق پمبروک‌ها شد . هنوز هم در کاخ باکینگهام (Buckingham Palace) گله‌ای از این سگ‌ها وجود دارد. البته سال گذشته او اعلام کرد که دیگر اجازه نمی‌گذارد این سگ‌ها جفتگیری کنند، زیرا دیگر طاقت پیری و مرگ سگ‌هایش را ندارد.

اندازۀ سگ‌های پمبروک ولش کورگی

وزن آن‌ها بیشتر از 13 کیلوگرم نمی‌شود و قدشان بین 25.4 تا 30.4 سانتی‌متر، از شانه تا زمین، است.

ویژگی‌های شخصیتی سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی

امروزه نژاد پمبروک ولش کورگی بیشتر سگ‌های خانگی هستند و کمتر کار می‌کنند. آن‌ها شاد، دوست‌داشتنی و باهوش هستند، ولی گاهی بسیار مستقل یا لجباز می‌شوند. تربیت کردنشان آسان است، ولی انتظار نداشته باشید که لوس و رام بشود. درست است که دوست دارند صاحبشان را راضی کنند، ولی الویت پمبروک‌ها خودشان هستند. برای همین خیلی خوب است که در حین آموزش، برای تشویق آن‌ها، از خوراکی استفاده کنید. پمبروک‌ها عاشق غذا هستند. بنابراین اگر مواظب مقدار غذایش نباشید چاق می‌شود.

سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی سگ‌های مراقب خوبی هستند. آن‌ها به غریبه‌ها مشکوکند و به محض اینکه احساس کنند کسی یا چیزی آن‌ها یا خانواده‌ یا خانه‌شان را تهدید می‌کند پارس می‌کنند. البته مثل همۀ سگ‌های دیگر، پمبروک‌ها هم باید از تولگی اجتماعی بشوند؛ یعنی آدم‌های مختلف را ببینند، صداها و نورهای متنوع را تجربه کنند. اجتماعی شدن سگ در تولگی به این معناست که در بزرگسالی سگی خوش‌اخلاق خواهد بود.

بیماری‌های رایج در نژاد پمبروک ولش کورگی

سگ‌ها نژاد پمبروک ولش کورگی عموما سالمند، اما مثل هر نژاد دیگری در این نژاد هم بعضی بیماری‌ها شایع‌تر است. معنی این حرف این نیست که همۀ سگ‌ها به همۀ این بیماری‌ها مبتلا می‌شوند. آگاهی داشتن راجع به بیماری‌ها می‌تواند به ما کمک کند که از سگمان بهتر مراقبت کنیم. اگر می‌خواهید سگ بخرید، او را از پرورش‌دهنده‌ای بگیرید که از سگ‌هایش خوب مراقبت کند و مطمئن باشید که سگ‌هایش سالمند.

هنگام گرفت سگتان باید مطمئن شوید که بیگل شما، ناهنجاری مفصل ران (hip dyspasia)، ناهنجاری مفصل آرنج (elbow dysplasia)، کم‌کاری تیروئید (hypothyroidism)، بیماری فون ویلبراند (von Willebrand disease) و کمی پلاکت خون (thrombopathia) ندارد و چشمانش سالم است.

ناهنجاری مفصل ران (Hip dysplasia):

ناهنجاری مفصل ران یک بیماری ارثی است که در آن استخوان ران در مفصلش جفت نمی‌شود. در بعضی سگ‌ها موجب درد و لنگی در یک یا هر دو پا می‌شود، ولی در بعضی سگ‌ها هیچ نشانه‌ای ندارد. بهترین راه تشخیص آن استفاده از عکس اشعۀ ایکس است. علاوه بر ارث، بالا رفتن سن هم این ناهنجاری را در سگ‌ها به وجود می‌آورد. ‌سگ‌های مبتلا به این ناهنجاری نباید بچه‌دار شوند، چون بچه‌شان هم مبتلا می‌شود. پس قبل از خرید توله، مطمئن شوید که والدینش سالم بوده‌اند.

آب‌مروارید (Cataract):

تیرگی‌ای است که بر روی عدسی چشم می‌افتد و در دید سگ اختلال ایجاد می‌کند. ظاهر چشم مبتلا به آب‌مروارید ابری می‌شود. معمولا سگ‌های پیر به این بیماری دچار می‌شوند. گاهی برای درمان لازم است که بر روی چشم عمل جراحی انجام شود.

سندروم اهلرز-دنلوس (Ehlers-Danlos Syndrome):

با نام‌های Cutaneous Asthenia و Dermatosparaxis و Dominant Collagen Dysplasia هم شناخته می‌شود. این بیماری موجب نقص در بافت‌های همبند (Connective tissue) می‌شود. در نتیجه پوست شکننده و شل می‌شود و کش می‌آید. رگ‌های خونی هم دچار همین وضعیت می‌شود و در نتیجه خونریزی و کبودی‌های شدید ایجاد می‌کند.

سیستینوریا (Cystinuria):

در این بیماری مقدار زیادی پروتئین سیستین (Cystine) در ادرار دفع می‌شود و این امر ممکن است سبب تشکیل سنگ شود. البته این بیماری معمولا حیوانات نر دیده می‌شود.

میلوپاتی دژنراتیو (Degenerative Myelopathy):

یک بیماری پیشروندۀ نخاعی است. در این بیماری آسیب در بخشی از نخاع بروز می‌کند که مرکز برقراری ارتباط میان مغز و پاهای عقب سگ است. سگ‌های مبتلا به این بیماری نمی‌‌توانند بدانند که پاهای عقبشان کجاست و نمی‌توانند آن‌ها را به‌خوبی حرکت دهند. میلوپاتی دژنراتیو تا جایی پیشرفت می‌کند که سگ دیگر نمی‌تواند راه برود. در برخی موارد این بیماری ناشی از کمبود ویتامین ب12 و ویتامین ای (E) است. این موارد با تامین ویتامین لازم، بیماری بهبود می‌یابد. متاسفانه گاهی این بیماری، به اشتباه، بیماری دیسک تشخیص داده می‌شود.

 صرع (Epilepsy):

اختلال سلول‌های عصبی یا نورون‌هاست که بیشتر وقت‌ها به‌صورت ارثی به توله منتقل می‌شود. این بیماری تشنج‌های خفیف یا شدید در سگ ایجاد می‌کند. در این شرایط سگ رفتارهای غیرعادی از خودش نشان می‌دهد، مثل دویدن، طوری که انگار چیزی را تعقیب می‌کند، تلوتلو خوردن یا پنهان شدن. گاهی هم بر زمین می‌افتد و پاهایش قفل می‌شود و هوشیاری‌اش را از دست می‌دهد. تماشای تشنج سگ سخت و ترسناک است، اما آگاهی داشتن از این بیماری می‌توند به سگ و صاحبش کمک کند. باید سگ خود را برای تشخیص و درمان به دامپزشک ببرید، چون ممکن است تشنج‌ها علت دیگری داشته باشد.

بیماری دیسک بین مهره‌ای (Intervertebral Disk Disease):

پمبروک‌ها پشت کشیده‌ای دارند. به همین سبب احتمال جدا شدن دیسک‌های ستون فقراتشان زیاد است. نشانه‌های این بیماری می‌توان به نداشتن تعادل، دشواری در بالا رفتن یا پایین آمدن از پله‌ها یا مبلمان و تخت، دشواری حرکت در دست یا پا، ناتوانی و فلجی.

مجرای شریانی باز (Patent Ductus Arteriosus) همراه پرفشاری ریه (Pulmonary Hypertension):

مجرای شریانی باز بیماری عروقی مادرزادی است که بر اثر آن خون بدون اکسیژن ریه‌ها را دور بزند. معمولا، این بیماری، در توله‌ها، حین معاینۀ دامپزشکی تشخیص داده می‌شود. پرفشاری ریه نیز فشار خون بالادر ریه‌هاست که بخشی نادر از بیماری مجرای شریانی باز است. مجرای شریانی باز با جراحی درمان می‌شود.

آتروفی پیشروندۀ شبکیه (Progressive Retinal Atrophy):

از بیماری‌هایی است که شبکیۀ چشم را درگیر می‌کند و یک بیماری پیشرونده است که در آن شبکیه، به مرور زمان، از بین می‌رود و در نهایت، به سبب از بین رفتن سلول‌هایی که نور را دریافت می‌کنند، حیوان کور می‌شود. معمولا چند سال پیش از اینکه علائم این بیماری آشکار شود، سگ به آن مبتلاست. خوشبختانه، سگ‌ها، تا زمانی که محیطشان تغییر نکند، می‌توانند با استفاده از دیگر حواسشان به زندگی طبیعی ادامه دهند و شاد و سرحال باشند. پرورش‌دهنده‌های باوجدان و قابل اعتماد هر ساله سگشان را برای معاینه نزد دامپزشک می‌برند و اگر سگی به این بیماری مبتلا باشد، اجازه نمی‌دهند جفت‌گیری کند.

ناهنجاری شبکیه (Retinal Dysplasia):

شکل غیرعادی شبکیه است و گاهی موجب جدا شدن شبکیه و در نتیجه کوری سگ می‌شود.

بیماری فون ویلبراند (Von willebrand’s disease):

این بیماری بین سگ‌ها و انسان‌ها مشترک است. بر اثر این بیماری روند انعقاد خون مختل می‌شود. خونریزی بینی، خونریزی لثه، خونریزی طولانی مدت بعد از جراحی، خونریزی طولانی دوران قاعدگی و بعد از زایمان و همچنین وجود خون در مدفوع از نشانه‌های این بیماری است. معمولا این بیماری در سه تا پنج سالگی تشخیص داده می‌شود و معمولا درمان ندارد. با این حال با درمان‌هایی مثل سوزاندن یا بخیه زدن زخم یا انتقال خون قبل از جراحی و پرهیز از بعضی داروها این بیماری را کنترل کرد.

مراقبت و نگهداری از سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی

پمبروک‌ها ورزشکار و سریعند. آن‌ها برای گله‌داری پرورش داده می‌شدند، برای همین روزانه، به مقدار نسبتا زیادی، ورزش و فعالیت نیاز دارند. بنابراین زمانی می‌توانند سگ‌های آپارتمانی باشند که فعالیت و ورزش کافی داشته باشند. پمبروک‌ها پاهای کوتاه و پشت کشیده‌ای دارند، برای همین احتمال اینکه هنگام بالا و پایین رفتن از پله‌ها یا ارتفاعات دیگر استخوان‌هایشان آسیب ببینید زیاد است. آن‌ها به‌راحتی با زندگی روستایی و شهری خودشان را تطبیق می‌دهند. درست است که موهایشان متراکم و ضخیم است، اما تقریبا در همه نوع آب‌وهوایی می‌توانند زندگی کنند. آن‌ها نیاز دارند که کنار اعضای خانواده باشند و نمی‌توانند در حیاط و باغ تنها زندگی کنند.

تغذیۀ سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی

روزانه سه‌چهارم تا یک‌و‌نیم پیمانه غذای خشک که بهتر است در دو وعده داده شود.

اینکه یک سگ بالغ چه قدر غذا بخورد به چیزهای زیادی بستگی دارد، مثل: سن، متابولیسم، اندازه و میزان فعالیتش. هر سگی نیازها و شرایط خاص خودش را دارد. آنچه مشخص است اینکه سگی که فعالیت بیشتری داشته باشد غذای بیشتری می‌خورد. کیفیت غذا هم سیار مهم است. غذای بدون کیفیت بدون اینکه مواد لازم را به بدن سگ شما برساند، فقط او را سیر یا چاق می‌کند.

پمبروک‌ها غذا خوردن را دوست دارند و اگر مراقب مقدار غذای آن‌ها نباشید به چاقی مبتلا می‌شوند. ظرف پر از غذای کاردیگان خود را در گوشه‌ای نگذارید. غذایش را وزن کنید و در دو وعده به او بدهید. اگر نمی‌دانید که سگتان چاق است یا نه، او را معاینه کنید.

از بالا به او نگاه کنید. باید بتوانید دور کمرش را ببینید. سپس دستتان را، با انگشتان جدا از هم، به پشتش، از بالا تا پایین ستون فقرات، بکشید. اگر دنده‌هایش را نمی‌بینید، اما آن‌ها را، بدون اینکه انگشتانتان را فشار دهید، حس می‌کنید، وزن سگ شما نرمال است. اگر برای حس کردن دنده‌ها باید انگشتانتان را فشار دهید، سگ شما چاق است و به فعالیت و ورزش بیشتری احتیاج دارد. اگر دنده‌های او را می‌بینید، کمبود وزن دارد.

موها و بهداشت سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی

پمبروک‌ها دو لایه مو دارند. موهای لایۀ زیرین متراکم و موهای لایۀ بیرون بلندتر است. آن‌ها همۀ طول سال ریزش مو دارند و دو بار در سال هم ریزش مویشان زیاد می‌شود. رنگ موها ممکن است قرمز، سموری، سیاه، حنایی باشد یا ترکیبی از سه رنگ باشد و معمولا لکه‌هایی سفیدرنگ دارند. رنگ موها در سراسر بدن متفاوت است. موی بعضی پمبروک‌ها کرکی است. موی گوش، سینه و پاهای این پمبروک‌ها بلند و پر مانند است.

اغلب پمبروک‌های نشانه‌ای پشتشان دارند که به «زین پری» (Fairy Saddle) معروف است. این نشانه ناشی از تغییر تراکم موها و نیز تغییر خواب موها در آن قسمت است. اینکه چرا به این نشانه زین پری می‌گویند برمی‌گردد به افسانه‌های محلی ولز. در یکی از این افسانه‌ها آمده است که پری‌ها سوار بر پمبروک‌ها به ولز آمدند.

شانه کشیدن موهای پمبروک‌ها آسان است، اما باید به خاطر داشته باشید که همیۀ موهای آن‌ها می‌ریزد و اگر به‌طور مرتب شانه نشوند، ریزش موها، مخصوصا در دوره‌های ریزش‌ فصلی، برایتان مشکل‌ساز می‌شود. در دوره‌هایی که ریزش موها زیاد می‌شود، باید هر روز آن‌ها را شانه کنید. چندان نیاز به حمام ندارند، مگر وقتی که کثیف شده باشند. بعضی از صاحبان پمبروک‌ها می‌گویند که حمام منظم در کنترل ریزش موها موثر است. هنگام شانه کشیدن سگ پوست، بینی، دهان، چشم‌ها و پاهای سگ را معاینه کنید تا جوش، قرمزی، التهاب، نشانه‌های حساسیت و عفونت نداشته باشد. چشم‌های سگ باید تمیز باد و قرمزی و ترشح نداشته باشد. این معاینۀ هفتگی کمک می‌کند تا اگر سگ به مرضی مبتلا شد، شما خیلی سریع متوجه شوید و بتوانید آن را درمان کنید.

حداقل دو یا سه بار در هفته دندان‌های سگتان را مسواک بزنید تا جرم‌ها و باکتری‌ها از روی آن کاملا پاک شود. اگر هر روز دندان‌ها را مسواک بزنید که چه بهتر. این کار از بیماری‌ها لثه و بوی بد دهان جلوگیری می‌کند. یک یا دو بار در ماه ناخن‌هایش را کوتاه کنید تا بلند شدن بیش از حد ناخن‌ها موجب دردناک‌ شدن آن‌ها نشود. هر زمان که موقع راه رفتن صدای برخورد ناخن‌ها را با زمین شنیدید؛ یعنی زمان کوتاه کردن آن‌هاست. در ناخن سگ‌ها رگ‌های خونی وجود دارد و اگر از جای درست ناخن را کوتاه نکنید این رگ‌ها آسیب می‌بیند و ممکن است سگ شما بار دیگر نگذرد که دست به ناخنش بزنید. بنابراین اگر این کار را بلد نیستید، از دامپزشک یا آرایشگر بخواهید که این کار را انجام دهد.

هر هفته، گوش‌های سگتان را تمیز کنید و توجه کنید که قرمزی نداشته باشد و بوی ند ندهد، چراکه این‌ها نشانۀ عفونت است. گوش‌ها را با گوش‌پاک‌کن تمیز کنید، ولی مراقب باشید که گوش‌پاک‌کن را به گوش فرو نکنید و فشار ندهید، فقط به آرامی محیط بیرونی گوش را تمیز کنید.

باید از تولگی سگتان را به مسواک زدن و شانه کشیدن عادت بدهید. از همان زمان، به‌طور مرتب، پنجه‎ها سگ را معاینه کنید. سگ‌ها معمولا نسبت به پنجه‌هایشان حساسند. شانه کشیدن و معاینه کردن را به کار خوشایندی برای سگتان تبدیل کنید. می‌توانید به سگتان یاد بدهید که موقع شانه کشیدن و معاینه کردن دراز بکشد تا در بزرگسالی هم این کار، برای شما و دامپزشک، آسان باشد.

رابطۀ سگ‌های نژاد پمبروک ولش کورگی با کودکان و حیوانات دیگر

کاردیگان‌ها بچه‌ها را بسیار دوست دارند، ولی غریزۀ گله‌داری‌شان ممکن است آن‌ها را تحریک کند تا پاها و زانوهای بچه‌ها را گاز بگیرند. نگران نباشید، آن‌ها می‌توانند خیلی زود یاد بگیرند که این رفتار مجاز نیست.

باید به بچه‌ها آموزش دهید که چطور با سگ رفتار کنند، چطور او را نوازش کنند. همیشه باید رابط سگ‌ها و بچه‌ها نظارت کنید تا بچه‌ها گوش یا دم سگ را نکشند یا او را گاز نگیرند. به بچه‌ها بیاموزید که هنگام غذا خوردن یا خوابیدن سگ به او نزدیک نشوند یا سعی نکنند که غذای او را بگیرند. هیچ سگی را، هر چه قدر تربیت‌شده و مهربان باشد، با بچه‌ها تنها نگذارید. پمبروک‌ها، معمولا، رفتار دوستانه‌ای با دیگر حیوانات خانگی دارند. به شرط آنکه، به‌خوبی، با آن‌ها اجتماعی شده باشند.

توضیحات :

سگ مراقب :

سگ‌ مراقب (Watchdog) با سگ نگهبان فرق می‌کند. سگ‌های مراقب جثه‌های کوچک‌تری دارند. آن‌ها به‌خوبی حواسشان به اطراف هست، و به‌موقع به صاحبشان فقط هشدار می‌دهند.

0 پاسخ

پاسخ دهید

پیوستن به بحث
دیدگاه خود را در میان بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *