,

آشنایی با نژاد کاردیگان ولش کورگی : سگ‌های کوتوله

نژاد کاردیگان ولش کورگی

سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی (Cardigan Welsh Corgi) و پِمبروک ولش کورگی (Pembrok Welsh Corgi) بیش از سه هزار سال پیش در ولز (Wales) زندگی می‌کردند. البته کاردیگان‌ها از پمبروک‌‌ها قدیمی‌ترند و کار اصلی آن‌ها رساندن گلۀ گاوها از مزرعه به بازار بوده است. کاردیگان‌ها را از روی دم بلندشان می‌توان شناخت. به او لقب «به درازی یارد» (yard-long) داده بودند، زیرا پیش از تعیین یارد برای واحد مسافت، گمان می‌کردند از نوک بینی تا انتهای دم این سگ‌ها 36 اینچ (برابر با یک یارد) است. سگ‌های کاردیگان ولش کورگی احساساتی و مهربانند. دلشان می‌خواهد کنار خانواده باشند و برای بچه‌مدرسه‌ای‌ها یک دوست فعال و بازیگوشند. موهایشان نه کوتاه است و نه بلند و در رنگ‌ها و طرح‌های مختلفی دیده می‌شود، مثل قرمز، با خط‌های آبی و به ندرت مشکی و معمولا با تکه‌هایی از موی سفید.

نگاهی مختصر به نژاد کاردیگان ولش کورگی

گروه نژادی: سگ گله

قد: از 26 تا 31 سانتی‌متر، از زمین تا شانه.

وزن: از 11 تا 17 کیلوگرم.

طول عمر: 12 تا 15 سال.

در افسانه‌های ولزی آمده است که در ولز، سرزمین کوچک پریان، با کوهای مه‌آلود و سنگ‌های ایستادۀ اسرارآمیزش، پری‌ها سوار بر سگ‌هایی دراز گذر می‌کردند و در آسمان مهتابی، شکارهای وحشی را دنبال می‌کردند. چند انسان خوش‌شانس سگ‌های گران‌قیمت پری‌ها را پیدا کردند و چند تا از آن‌ها را برای خودشان برداشتند. این سگ‌ها را به زبان ولزی کُر گی (cor gi)، به معنی سگ کوتوله نامیدند. به این ترتیب این سگ‌ها یکی از قدمی‌ترین سگ‌های گله شدند.

تا سال 1934، ولش کورگی‌ یک نژاد شناخته می‌شد، ولی از آن سال آ‌ها به عنوان دو نژاد، با تاریخ و ویژگی‌های خاص خود، شناخته می‌شوند: کاردیگان و پمبروک. موسسۀ امریکایی پرورش سگ (AKC) این نژاد را در ردۀ سگ‌های گله ثبت کرده است.

علاوه بر بلندی دم، کاردیگان‌ها با پمبروک‌ها تفاوت‌های دیگری هم دارند: کاردیگان‌ها بزرگ‌ترند، بدن کشیده‌تر و سر سنگین‌تر و گوش‌های گردتری دارند. سگ‌های نر این نژاد به‌طور کلی بین 13 تا 17 کیلوگرم وزن دارند و ماده‌ها معمولا کمی سبک‌ترند و بین 11 تا 15 کیلوگرم هستند.

سگ‌های کاردیگان ولش کورگی را به نام‌های دیگری نیز می‌شناسند: کاردیگان‌ها (Cardigans)، کاردی‌ها (Cardis) یا به‌صورت مخفف CWC. آن‌ها هوشیار و  مراقبند، و در عین حال رفتار بسیار دوستانه‌ای دارند. کاردیگان‌ها دو لایه مو دارند که ریزششان خیلی زیاد است و در تمام سایه‌های قرمز، سموری، سیاه  و گاهی آبی دیده می‌شود. ممکن است بدن او راه‌هایی از رنگ دیگری داشته باشد. معمولا قسمت‌هایی از پا، سینه، گردن، پوزه، شکم و انتهای دمشان سفیدرنگ است. این سفیدی درخشان ممکن است روی سرشان هم دیده شود.

چند نکتۀ مهم دربارۀ نژاد کاردیگان ولش کورگی

  • سگ‌های کاردیگان ولش کورگی پرسرو صدا هستند و ه هر بهانه‌ای پارس می‌کنند.
  • کاردیگان‌ها باهوشند، اما گاهی لجباز می‌شوند. اگر در تربیت کردن سگ خود به مشکل برخوردید، با یک مربی سگ مشورت کنید.
  • کاردیگان ولش کورگی‌ها غریزۀ گله‌داری بسیار قدرتمندی دارند. برای همین ممکن است وقتی بچه‌ها بازی می‌کنند، پشت پای آن‌ها را گازگاز کنند.
  • سگ‌های کاردیگان غذا خوردن را خیلی دوست دارند. برای همین باید خیلی مراقب مقدار غذا خوردن آن‌ها باشید تا به چاقی مبتلا نشوند.
  • آن‌ها خیلی پرانرژی‌اند و به فعالیت و ورزش روزانه احتیاج دارند.
  • سگ خود را از توله‌کش‌ها نگیرید.

تاریخچۀ نژاد کاردیگان ولش کورگی

اجداد سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی همان اجداد سگ‌های داشهوند (Dachshund) و باست هوند (Basset Hound) هستند. برخی معتقدند که اجداد کورگی‌های امروزی را، بیش از سه هزار سال پیش، ‌قبائل سلتی، هنگام مهاجرت، از اروپای مرکزی، به ولز آوردند. برخی دیگر می‌گویند سگ‌های پمبروک امروزی، حاصل جفت‌گیری نوعی سگ اشپیتز، که وایکینگ‌ها هنگام حمله به ولز به همره داشتند، با کورگی‌های اصیل ولزی هستند.

سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی سگ کار بودند و به کشاورزان در گله‌داری و رساندن گاوها به بازار و مزرعه کمک می‌کردند و از گله‌ها در برابر شکارچی‌‌ها محافظت می‌کردند. این سگ‌ها برای صاحبانشان حکم گنج داشتند، گله‌داری می‌کردند، نگهبانی می‌دادند، حیوان خانگی بودند و حیوانات موذی را از بین می‌بردند. چنان این سگ‌ها برای صاحبانشان ارزشمند و حیاتی بودند که در قوانین ولز باستان مجازات سنگینی برای کسی که به این سگ‌ها صدمه می‌زد یا آن‌ها را می‌دزدید وجود داشت.

برای اولین بار نژاد کاردیگان ولش کورگی، در سال 1919، در نمایش سگ‌های انگلستان معرفی شد و در سال 1926، کانون سگ‌های کاریگان ولش کورگی تاسیس شد. در آن زمان، کاردیگان‌ها و پمبروک‌ها یک نژاد شناخته می‌شدند. این امر، اغلب، موجب اخلافات بسیاری بین پرورش‌دهندگان می‌شد.

از اواسط سال‌هال 1920، سگ سفید و قرمزی، به اسم باب لویید (Bob Llwyd)، تاثیر بسزایی بر این نژاد گذاشت. گفته می‌شود که اولین بار، از روی او، استانداردهای نژاد کاردیگان ولش کورگی را تعریف کردند. او پدر اولین سگ قهرمان این نژاد، به اسم گلدن اَرو (Ch. Golden Arrow)، بود. این سگ در سال 1928 متولد شد و در سال 1931 قهرمانی او به پایان رسید.

در سال 1931، خانم بول (B.P. Bole)، اولین جفت از سگ‌های کاردیگان ولش کورگی را به امریکا وارد کرد. سگ ماده کَسی (Cassie) نام داشت و در انگلستان سگی شناخته می‌شد که توله‌های سال و زیبایی دارد. رنگ موی او سفید بود با راه‌های نامنظم، با این وجود توله‌هایش زیبا و سالم بودند. یکی از توله‌های مادۀ او مگان (Megan) نام داشت و اولین قهرمان این نژاد در امریکا شد. امروزه در امریکا، هر ساله، کانون سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی مسابقه‌ای بین سگ‌های قهرمان برگزار می‌شد که مگان نام دارد.

در سال 1923، موسسۀ پرورش سگ انگلستان (British Kennel Club) پمبروک و کاردیگان را دو نژاد جداگانه معرفی کرد تا به بحث‌های طولانی راجع به پیوند این دو گونه از نژاد کورگی پایان دهد. سال بعد هم موسسۀ امریکایی پرورش سگ (AKC) این دو نژاد را رسما ثبت کرد.

کانون سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی در امریکا، در سال 1935 تاسیس شد. نژاد کاردیگان اول در فهرست سگ‌های غیرورزشی ثبت شده بود، ولی بعد به فهرست سگ‌های کار و سپس به فهرست سگ‌های گله اضافه شد. چون موسسان این کانون نمی‌خواهند که این نژاد مثل شیء‌ای تجاری خرید و فروش شود، کاریگان‌ها به اندازۀ پمبروک‌ها مشهور نیستند.

اندازۀ سگ‌های کاردیگان ولش کورگی

قد کاردیگان‌ها بین 26 تا 31 سانتی‌متر است. وزن نرها از 11 تا 17 کیلوگرم و وزن ماده‌ها بین 11 تا 15 کیلوگرم است.

ویژگی‌های شخصیتی سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی

امروزه کاردیگان‌ها خیلی گله‌داری نمی‌کنند، ولی غریزۀ این کار هنوز در وجود آن‌ها هست. این سگ‌ها با شخصیت منعطف و طبیعت سازگاری که دارند، همدم انسان‌ها هستند و در نمایش‌ها شرکت می‌کنند. کسانی که اسب دارند، خیلی خوشحال می‌شوند که سگی از این نژاد داشته باشد تا برای بستن اسب‌ها به کاروان به آن‌ها کمک کند.

پمبروک‌ها از کاردیگان‌ها اجتماعی‌ترند، ولی در عوض کاردیگان‌ها بیشتر مراقب قلمرو خود هستند. آن‌ها در ذات خود گله‌دارند، برای همین سگ‌های مراقب و هوشیاری هستند و ممکن است به غریبه‌ها حمله کنند. او به هر بو، صدا یا نور غیرمعمول پارس می‌کند.

سگ‌های نژاد کاردیگان دوستان قابل اعتمادی برای بچه‌ها هستند. به سبب هوش خیلی خوبی که دارند، کاملا تربیت‌پذیرند. باهوش بودن این سگ‌ها باعث می‌شود که مستقل باشند و گاهی، بی‌توجه به شما، به شیوۀ خودشان رفتار کنند. بستن قلاده کمک می‌کند که مطیع‌تر باشند و دستورات را بهتر اجرا کنند.

مثل همۀ سگ‌های دیگر، کاردیگان‌ها هم باید در زمان تولگی اجتماعی شوند. افراد متفاوتی را ببیند. صداهای متفاوتی بشنوند. انواع نورها را ببیند و تجربه‌های متنوعی داشته باشند. بهترین زمان قبل از چهار ماهگی است. اجتماعی شدن سگ سبب می‌شود که در بزرگی سگ خوش‌برخوردی باشد تا بتوان به‌راحتی کنار او زندگی کرد.

بیماری‌های رایج در نژاد کاردیگان ولش کورگی

سگ‌ها نژاد کاردیگان ولش کورگی عموما سالمند، اما مثل هر نژاد دیگری در این نژاد هم بعضی بیماری‌ها شایع‌تر است. معنی این حرف این نیست که همۀ سگ‌ها به همۀ این بیماری‌ها مبتلا می‌شوند. آگاهی داشتن راجع به بیماری‌ها می‌تواند به ما کمک کند که از سگمان بهتر مراقبت کنیم.

اگر می‌خواهید یک کاردیگان داشته باشید، استخوان‌هایش را معاینه کنید تا ناهنجاری مفصل ران (hip dysplasia) نداشته باشد. چشمانش را معاینه کنید تا طبیعی و سالم باشد و آتروفی پیشروندۀ شبکیه (progressive retinal atrophy) نداشته باشد. بعضی بیماری‌ها در این نژاد شایع‌تر است:

بیماری دیسک بین ‌مهره‌ای (Intervertebral Disk Disease):

کاردیگان‌ها پشت کشیده‌ای دارند. به همین سبب احتمال بیرون زدن دیسک‌های ستون فقراتشان زیاد است. نشانه‌های این بیماری می‌توان به نداشتن تعادل، دشواری در بالا رفتن یا پایین آمدن از پله‌ها یا مبلمان و تخت، دشواری حرکت در دست یا پا، ناتوانی و فلجی.

آتروفی پیشروندۀ شبکیه (progressive retinal atrophy):

یک بیماری چشمی است که در آن شبکیه، به مرور زمان، از بین می‌رود. اول موجب مشکلات بینایی در شب می‌شود و با پیشرفت بیماری کم‌کم دید در روز را هم از دست می‌دهند. بسیاری از سگ‌ها، تا وقتی که محیط اطرافشان تغییر نکند، به خوبی با کم‌بینایی یا نابینایی خود کنار می‌آیند.

مراقبت و نگهداری از سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی

کاردیگان‌ها مثل ماشین‌های خوب اسپریت، کوتاه هستند و سریع. آن‌ها سگ گله‌اند و می‌توانند جمعیت زیادی را مسافت طولانی راه ببرند. درست است که امروزه دیگر شغل آن‌ها گله‌داری نیست، اما هنوز هم به فعالیت بدنی مثل پیاده‌روی و ورزش نیاز دارند. آن‌ها اگر فعالیت کافی داشته باشند، در هر محیطی می‌توانند خوشحال زندگی کنند، چه آپارتمان کوچکی در شهر باشد، چه خانه‌ای حیاط‌دار در روستا.

آن‌ها به سبب پاهای کوتاه و پشت کشیده‌شان بسیار به بیماری‌ها و صدمات ناحیۀ پشت و ستون فقرات مبتلا می‌شوند. وقتی کاردیگان‌ها توله هستند و هنوز استخوان‌هایشان کامل رشد نکرده است، اجازه ندهید که به روی مبل‌ها یا از روی آن بپرند. آن‌ها را طوری در آغوش بگیرید یا از زمین بلند کنید که هم دست‌های جلو هم پاهای عقبشان را گرفته باشید تا به کمر و ستون فقرات فشار نیاید.

سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی موهایی مقاوم در برابر آب‌وهوای سخت و سرد ولز دارند، ولی آن‌ها سگ‌های خانه هستند و نباید در محیط بیرون زندگی کنند. آن‌ها به‌شدت به وجود آدم‌ها در اطرافشان نیاز دارند و نباید در حیاط باشند و ارتباط کمی با آدم‌ها داشته باشند.

تغذیۀ سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی

روزانه یک تا یک و نیم پیمانه غذای خشک که بهتر است در دو وعده داده شود.

اینکه یک سگ بالغ چه قدر غذا بخورد به چیزهای زیادی بستگی دارد، مثل: سن، متابولیسم، اندازه و میزان فعالیتش. هر سگی نیازها و شرایط خاص خودش را دارد. آنچه مشخص است اینکه سگی که فعالیت بیشتری داشته باشد غذای بیشتری می‌خورد. کیفیت غذا هم سیار مهم است. غذای بدون کیفیت بدون اینکه مواد لازم را به بدن سگ شما برساند، فقط او را سیر یا چاق می‌کند.

کاردیگان‌ها غذا خوردن را دوست دارند و اگر مراقب مقدار غذای آن‌ها نباشید به چاقی مبتلا می‌شوند. ظرف غذای کاردیگان خود را پرکرده در گوشه‌ای نگذارید. غذایش را وزن کنید و در دو وعده به او بدهید. اگر نمی‌دانید که سگتان چاق است یا نه، او را معاینه کنید.

از بالا به او نگاه کنید. باید بتوانید دور کمرش را ببینید. سپس دستتان را، با انگشتان جدا از هم، به پشتش، از بالا تا پایین ستون فقرات، بکشید. اگر دنده‌هایش را نمی‌بینید، اما آن‌ها را، بدون اینکه انگشتانتان را فشار دهید، حس می‌کنید، وزن سگ شما نرمال است. اگر برای حس کردن دنده‌ها باید انگشتانتان را فشار دهید، سگ شما چاق است و به فعالیت و ورزش بیشتری احتیاج دارد. اگر دنده‌های او را می‌بینید، کمبود وزن دارد.

موها و بهداشت سگ‌های کاردیگان ولش کورگی

کاردیگان‌ها دو لایه مو دارند: یک لایه موی کوتاه و روی آن یک لایه موی بلندتر و انبوه‌تر. موهای او دائما می‌ریزد، ولی دو بار در سال این ریزش بیشتر می‌شود. برای کنترل موهایی که می‌ریزد، تنها راه شانه زدن و برس کشیدن مدام کاردیگان است. در فصل ریزش مو، فقط شانه کشیدن روزانه و دوش آب گرم می‌تواند موها را جمع و کنترل کند.

موهای کاردیگان در تمام سایه‌های قرمز و سموری، به ندرت آبی، با راه‌های سفید، یا برنزه‌ای یا بدون آن‌ها دیده می‌شود. آن‌ها معمولا تکه‌هایی از موهای سفید روی پاها، سینه، گردن، پوزه، شکم و انتهای دمشان دارد. از این تکه‌ها گاهی روی سرشان هم دیده می‌شود.

بلندی موها در قسمت‌های مختلف بدن فرق می‌کند. بعضی از کاردیگان‌ها موهای نرم و کرکی دارند که از آن‌ها را در برابر عوامل محیطی حفاظت نمی‌کند. بعضی از کاردیگان‌ها نشانه‌ای پشتشان دارند که به «زین پری‌ها» معروف است. این اسم از افسانه‌های کهن ولزی می‌آید که در آن پری‌ها سوار بر کاردیگان‌ها در ولز سفر می‌کردند.

دندان‌های کاردیگان خود را، حداقل، دو بار در هفته مسواک بزنید تا رسوبات و باکتری‌ها از روی آن پاک شود. اگر می‌خواهید از بوی بد دهان و بیماری لثه پیشگیری کنید، دندان‌هایش را هر روز مسواک بزنید.

اگر سگتان فعالیتی ندارد که ناخن‌هایش ساییده شود، ناخن‌های او را یک یا دو بار در ماه کوتاه کنید. وقتی صدای برخورد ناخن‌ها را با زمین می‌شنوید، یعنی زمان آن رسیده که کوتاهشان کنید. سگ‌ها در ناخن‌هایشان رگ‌های خونی دارند. برای همین اگر ناخن‌ها را زیادی کوتاه کنید خونریزی می‌کند. آن وقت سگتان دفعۀ بعد اجازه نمی‌دهد که ناخن‌هایش را بگیرید. اگر این کار را خیلی خوب بلد نیستید، از یک آرایشگر یا دامپزشک بخواهید که آن را انجام دهد.

گوش‌های سگتان را هر هفته معاینه کنید تا قرمزی یا بوی بد، که ممکن است نشانه‌های عفونت باشند، نداشته باشد. هنگام معاینه، گوش‌ها را با گوش‌پاک‌کن آغشته به مایع شستشوی گوش تمیز کنید. مراقب باشید که گوش‌پاک‌کن را خیلی در گوش فرو نبرید.

سگ خود را از تولگی به برس کشیدن و معاینه کردن عادت بدهید. پنجه‌های او را، مدام، لمس کنید تا به این کار عادت کند. سگ‌ها معمولا خوششان نمی‌آید کسی به پاهایشان دست بزند. داخل دهانش را هم نگاه کنید. با دادن تشویقی و نوازش کردن سگ، شانه زدن را برای او تبدیل به کاری لذت‌بخش کنید. او را روی زمین بخوابانید تا راحت‌تر شانه و معاینه‌اش کنید.

هنگام شانه کشیدن دقت کنید که نشانه‌ای از زخم، تحریک پوست یا عفونت، مثل قرمزی، ورم، حساسیت در پوست بدن، بینی، دهان و چشم‌ها و پاهای سگ نیست. چشم‌ها باید تمیز باشد و قرمزی و بدفرمی نداشته باشد. معاینۀ دقیق هفتگی شما باعث می‌شود که بیماری‌ها را در مراحل اولیه شناسایی کنید.

رابطۀ سگ‌های نژاد کاردیگان ولش کورگی با کودکان و حیوانات دیگر

کاردیگان‌ها بچه‌ها را بسیار دوست دارند، ولی غریزۀ گله‌داری‌شان ممکن است آن‌ها را تحریک کند تا پاها و زانوهای بچه‌ها را گاز بگیرند. نگران نباشید، آن‌ها می‌توانند خیلی زود یاد بگیرند که این رفتار مجاز نیست.

باید به بچه‌ها آموزش دهید که چطور با سگ رفتار کنند، چطور او را نوازش کنند. همیشه باید رابط سگ‌ها و بچه‌ها نظارت کنید تا بچه‌ها گوش یا دم سگ را نکشند یا او را گاز نگیرند. به بچه‌ها بیاموزید که هنگام غذا خوردن یا خوابیدن سگ به او نزدیک نشوند یا سعی نکنند که غذای او را بگیرند. هیچ سگی را، هر چه قدر تربیت‌شده و مهربان باشد، با بچه‌ها تنها نگذارید.

کاردیگان‌ها، معمولا، رفتار دوستانه‌ای با دیگر حیوانات خانگی دارند. به شرط آنکه، به‌خوبی، با آن‌ها اجتماعی شده باشند. آن‌ها نسبت به سگ‌هایی که جزئی از خانواده نیستند پرخاشگرند. از طرف دیگر از داشتن یک یا چند سگ دیگر، در خانواده، که همبازی او باشند، لذت می‌برد، مخصوصا اگر یک کورگی دیگر باشد.

توضیحات :

Watchdog:

سگ‌ مراقب (Watchdog) با سگ نگهبان فرق می‌کند. سگ‌های مراقب جثه‌های کوچک‌تری دارند. آن‌ها به‌خوبی حواسشان به اطراف هست، و به‌موقع به صاحبشان فقط هشدار می‌دهند.

یارد:

یارد (Yard) واحد اندازه‌گیری طول برابر با 91.14 سانتی متر.

1 پاسخ

پاسخ دهید

پیوستن به بحث
دیدگاه خود را در میان بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *